Ομιλία
του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ιεροσολύμων
κ.κ. Θεοφίλου Γ'
κατά την θείαν Λειτουργίαν
εις τον εν Νεοχωρίω Βοσπόρου Ιερόν Ναόν του Αγίου Γεωργίου
του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
(Κυριακή του Παραλύτου, 25η Απριλίου 2010)
«Παναγιώτατε Αρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικέ Πατριάρχα κύριε κύριε Βαρθολομαίε,
Η ψυχή Ημών είναι έμπλεως χαράς πεπληρωμένης, συγκινήσεως βαθείας, ευγνωμοσύνης απείρου και δοξολογίας ευχαριστηρίου προς τον Πανάγαθον Θεόν ημών, καθ' ότι, τη χάριτι Αυτού, κατηξιώθημεν κατ' αυτάς, ανταποκρινόμενοι εις ευγενή πρόσκλησιν της Υμετέρας Σεπτής Παναγιότητος, όπως μετά της τιμίας Ημών συνοδείας, δυνηθώμεν να αποχωρισθώμεν προς ολίγον των Ιεροσολύμων, ένθα παρ' Αυτού ετάχθημεν, όπως Αυτόν διακονώμεν, και ευρεθώμεν εις τα τίμια και μαρτυρικά χώματα της Βασιλίδος των πόλεων και εις τους κόλπους της Πρωτοθρόνου Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και συναναστραφώμεν μετά της σεπτής Πατριαρχικής κορυφής Αυτού και της τιμίας των Ιεραρχών και των λοιπών κληρικών Αυτής χορείας, έτι δε και εν τη λαμπροφόρω μεταπασχαλίω αναστασίμω ημέρα ταύτη της Κυριακής του Παραλύτου, να συμπροσευχηθώμεν και να συλλειτουργήσωμεν εν τω ιερώ ιστορικώ ναώ και Μετοχίω τούτω του αγίου Γεωργίου εν Νεοχωρίω Βοσπόρου, επιμελώς ανακαινισθέντος και φιλοκάλως ευπρεπισθέντος υπό του φιλέργου Επιτρόπου ημών Αρχιμανδρίτου Νεκταρίου.
Εν τη ώρα ταύτη της εν τη θεία Ευχαριστία συμπροσευχής Ημών, ευγνωμόνως αναμιμνησκόμεθα, ων υπέρ ημών των ανθρώπων ο Κύριος Ημών εποίησε, της ιεράς δηλονότι ιστορίας, ως αύτη υπ' Αυτού του Θεού τη συνεργία του ανθρώπου εγράφη εν τη Αγία Γη, εν η Ημείς χαριτούμενοι διακονούμεν, της ιστορίας του αρχαίου Ισραήλ, της αρξαμένης μεν από του Όρους Σινά, αποκορυφωθείσης δε εν τη ενανθρωπήσει και τη Αγία Βηθλεέμ κατά σάρκα γεννήσει του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, τελειωθείσης δε εν τω σταυρώ επί του Φρικτού Γολγοθά και τη εκ του κενού μνημείου τριημέρω Αναστάσει Αυτού, σφραγισθείσης δε δια της εκ του ουρανού μετά την Αγίαν Ανάληψιν Αυτού καθόδου του τελεταρχικού Πνεύματος εν τη ημέρα της Αγίας Πεντηκοστής.
Αν αύτη είναι η εν τη Αγία Γη υπ' Αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού θεόθεν γραφείσα σωτηριώδης ιερά Βιβλική ιστορία, ουχί ήττον η συνέχεια και ο καρπός αυτής, είναι η εν Αγίω Πνεύματι ιερά ιστορία της Εκκλησίας εν τω κόσμω, ως κιβωτού της αληθείας και φάρου του φωτός του προσώπου του Χριστού.
Εν τη ιερά της Εκκλησίας ταύτη ιστορία, γραφείση ανθρωπίνως υπό της Καθολικής ανά τα πέρατα του κόσμου εκταθείσης Εκκλησίας, ιδιαίτερον έργον και ανεκτίμητον συμβολήν έσχεν η Εκκλησία, ης η Υμετέρα Σεπτή Παναγιότης θεοφιλώς προΐσταται, η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, η εν αιχμαλωσία τελούσα Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, εν τη έδρα και τη ευρυτέρα δικαιοδοσία της οποίας συνεκλήθησαν αι Οικουμενικαί Σύνοδοι, αι διασαφήσασαι και διατυπώσασαι εν Πνεύματι Αγίω τα δόγματα της πίστεως Ημών δια των μεγάλων και αγίων και θεοφόρων Πατερικών μορφών, ως του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Γρηγορίου του Θεολόγου, Φωτίου του Μεγάλου, Γενναδίου του Σχολαρίου και άλλων, ων επιλείψει με ο χρόνος διηγούμενον.
Αι εν Γραφαίς Αγίαις αποκαλυφθείσαι αύται αλήθειαι της πίστεως ημών, αλώβητοι διατηρηθείσαι από των αιρετικών παραχαράξεων, εβιώθησαν εις τους ιερούς ναούς της Βασιλευούσης και των άλλων πόλεων, ων το απόγειον της ανθρωπίνης αρχιτεκτονικής και αγιογραφικής δημιουργίας τυγχάνει ο Ναός της του Θεού Σοφίας και της Μονής της Χώρας, και δια ποικίλων ποιητικών δημιουργιών μεγάλων της Εκκλησίας υμνογράφων, ων απαράμιλλον πρότυπον ο Ακάθιστος Ύμνος.
Ταύτην την ιεράν Ευαγγελικήν αλήθειαν η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ήδη από των ημερών του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και του ιερού Φωτίου εις τους λαούς της Βαρβαρικής εις την ιδίαν αυτών διάλεκτον μετηλαμπάδευσε και τούτων τα ήθη εξεπολίτισε και κατεκόσμησε.
Η δε Ημετέρα Σιωνίτις του Χριστού Εκκλησία, η βιώσασα την αλήθειαν ταύτην εις ναούς της Κωνσταντινείου δραστηριότητος εν τη Αγία Γη, ως εις αυτόν της του Χριστού Αναστάσεως εν Ιεροσολύμοις και της Βασιλικής Γεννήσεως εν τη Αγία Βηθλεέμ, ενθυμείται ευγνωμόνως την συμπαράστασιν της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας εις δυσχειμέρους καιρούς της ζωής αυτής, ότε ο όσιος πατήρ ημών Σάββας ο ηγιασμένος και οι αυτάδελφοι Θεόφιλος και Θεόδωρος οι Γραπτοί απεστάλησαν εν τη Βασιλευούση, ότε οι Αγιοταφίται ιδιαιτέραν διαμονήν είχον εν τη Μονή της Χώρας αλλά και εις τους νεωτέρους χρόνους της ιστορίας αυτής, ότε εις τους Πατριάρχας Ιεροσολύμων επετράπη η εν τω κλίματι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ίδρυσις Εκκλησιών και Μετοχίων ως το εν Φαναρίω, και τούτο το εν Νεοχωρίω και το εν τη Χάλκη, και ότε οι Πατριάρχαι Ιεροσολύμων εφιλοξενήθησαν επί καιρόν εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, βοηθούμενοι υπ' αυτού δια την υποστήριξιν των δικαιωμάτων των Ορθοδόξων Ρωμαίων εν τη Αγία Γη παρά τη Υψηλή Πύλη.
Ημείς, οι Αγιοταφίται, ενθυμούμενοι ταύτα πάντα, ιδία δε και την συμβολήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου εις την επιτυχή υπέρβασιν της προ ετών κρίσεως ημών, ενδυναμούμεθα και ενισχυόμεθα δια την συνέχισιν ουχί απλώς μιας στενής συνεργασίας, αλλά μιας εν Χριστώ βαθείας μυστηριακής κοινωνίας κατά το πρότυπον των θεοφόρων πατέρων ημών, ίνα δώσωμεν εν τω κόσμω τω ταλαιπωρουμένω εκ της αγνοίας, της βίας, της τρομοκρατίας, της πτωχείας, των περιβαλλοντικών καταστροφών, λόγον ζωής, ζωοποιόν άρτον ζωής αιωνίου και άρτον επιούσιον μιας αξιοπρεπούς ανθρωπίνης ευημερίας, εις δε τα εμπεπιστευμένα Ημίν παρά Χριστού ποίμνια την βαθυτέραν επίγνωσιν και βίωσιν του ζωοποιού Ευαγγελικού μηνύματος προς οικοδομήν, τελείωσιν και σωτηρίαν.
Επί τούτοις, δεχθήτε, Παναγιώτατε τα μικρά μεν εις υλικήν αξίαν, μεγάλα δε εις συμβολικήν τοιαύτην δώρα Ημών εκ της Αγίας Γης ως έκφρασιν της αγάπης και της ευγνωμοσύνης της Γεραράς Αγιοταφιτικής Ημών Αδελφότητος και του Ορθοδόξου ημών ποιμνίου μετά της διαβεβαιώσεως Ημών ότι εν τω Ζωοδόχω του Κυρίου Τάφω αδιαλείπτως προσευχόμεθα, ίνα ο Κύριος διατηρή Αυτήν εν υγιεία και τη διακρινούση Αυτήν σοφία, όπως επιμελήται των του Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως ως Ποιμενάρχης αυτής και των της Ορθοδοξίας ως συντονίζων τα εν αυτή, προς έπαινον του γένους των Ορθοδόξων Ρωμαίων και δόξαν του εν Τριάδι Θεού ημών. Αμήν».