Τετάρτη, 24 Απρ, 2019
ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ, Της αλειψάσης τον Κύριον μύρω. Ελισσάβετ οσίας, της θαυματουργού, Σάββα του στρατηλάτου, Αχιλλέως, Φήλικος, Φορτουνάτου ιερομάρτυρος, Δούκα του Μυτιληναίου (1564), Νικολάου (1795), Ακυλίνας, Γεωργίου των νεομαρτύρων.

Πολιτική και Θεία Οικονομία, Καθηγητού Σπυρίδωνος Τσιτσίγκου MA, DD, PhD


Ὁ βα­σι­λιάς τῶν Μω­α­βιτῶν, Balak (= λε­ηλάτης), καθ' ὅν χρόνο οἱ Ἰσρα­ηλίτες εἰσήρχο­ντο στή Γῆ τῆς Ἐπαγ­γελίας, φο­βούμε­νος μήπως ὑποτάξουν καί τό δικό του λαό (ὅπως συνέβη μέ τόν Σηών καί τόν Ὤγ), ὑπο­χρέω­σε τόν ἐθνικό μάντη Balaam νά κα­τα­ρα­σθεῖ τόν ἰσρα­ηλι­τικό λαό, ἔτσι ὥστε αὐτός νά μπορέσει εὔκο­λα νά τόν νικήσει. Ὅμως, ἐνῶ ὁ Balak προ­σπάθη­σε πολ­λές φορές νά πείσει τόν Balaam, δέν τά κατάφε­ρε, παρά τήν ὕστα­τη αἴτησή του, ὅτι, ἄν δέν τόν κα­τα­ρα­σθεῖ, τουλάχι­στον νά μήν τόν εὐλογήσει. Ὁ Balaam, ὅμως, ὄχι μόνο δέν κα­ταράσθηκε τόν Ἰσραήλ («τί ἀρά­σω­μαι ὅν μή ἀρᾶται Κύ­ριος, ἤ τί κα­τα­ρά­σω­μαι ὅν μή κα­ταρᾶται ὁ Θε­ός;» (Αρ. 23, 8), ἀλλά καί τόν εὐλόγη­σε, δόξα­σε (πα­ρο­μοιάζο­ντάς τον μέ λιο­ντάρι) καί προ­φη­τικά τόν μακάρι­σε γιά τόν ἀνα­μενόμε­νο ἀπ' αὐτό τό λαό Μεσ­σία. Τό κεφάλαιο αὐτό εἶναι ἀπό τά πιό γλα­φυρά τῆς Π.Δ., δε­δομένου ὅτι, με­ταξύ τῶν ἄλλων, ἱστο­ρεῖ καί τήν παράξε­νη διήγη­ση τῆς ὁμιλίας τῆς ὄνου (Β’ Πέτρου 2, 16), πού προ­τυπώνει τή σάρκω­ση τοῦ Θ. Λόγου (Ἱππόλυ­τος). Ὁ Θεός ἄνοι­ξε τό στόμα τῆς ὄνου, δίνο­ντάς της ἀνθρώπι­νη λα­λιά (Ἀριθ­μ. 22, 28), ὅπως ἡ θεά Ἥρα χάρι­σε μι­λιά στό ἄλο­γο (Ἰλιάς Τ 407). Τό θέμα τῶν ζώων, πού μι­λοῦν, εἶναι κοινό στούς μύθους. Ωστόσο, εδώ δέν πρόκει­ται οὔτε γιά μῦθο, οὔτε γιά ἀκου­στική ψευ­δαίσθη­ση καί κα­τα­το­νική σχι­ζο­φρένεια (ἠχο­λαλιά). Καί σέ ἄλλα ση­μεῖα τῆς Ἁγ. Γραφῆς λέγε­ται ὅτι τά ζῶα ὁμι­λοῦν. Οἱ Ἀρχαῖοι, ζώντας κα­θη­με­ρινά μέσα στή Φύση, κα­τανο­οῦσαν εὐκολότε­ρα τή "γλώσσα" τῶν ζώων. Στήν αἰγυ­πτιακή ἱστορία τῶν <Δύο ἀδελ­φῶν> ὁ Bata κα­τα­λα­βαίνει τή γλώσσα τῶν ἀγελάδων. Κατά τόν Γρηγόριο Νύσσης, οἱ μάντεις μάντευαν ἀπό τόν ὀγκηθ­μό τῶν ζώων. Ὁ λόγος τοῦ ἀλόγου τοῦ Ἀχιλ­λέα, τοῦ Ξάνθου (Ἰλιάς Τ 408-417), ἀπο­τε­λεῖ ἕνα ἀκριβές παράλλη­λο αὐτῆς τῆς πε­ρι­κοπῆς. Ὅσοι ἀχολοῦνται μέ τό Στρατό, γνωρίζουν καλά ὅτι χωρίς μιά "ἄνω­θεν" δύνα­μη, πού ἐμψυχώνει με­τα­φυ­σικά τό στρατό, δέν εἶναι εὒκο­λη ὁποιαδήπο­τε νίκη. Γι' αὐτό καί "εὐκαίρως, ἀκαίρως" ζη­τοῦν τή Θεία προ­στασία, ἄν καί ὄχι πάντα μέ τόν ἐνδε­δειγ­μένο ("ὀρθόδο­ξο") τρόπο[1]. Ἐξάλλου, στήν Πα­γκόσμια καί Ἐκκλη­σια­στική Ἱστορία μνημο­νεύο­νται ἄφθο­νες πε­ρι­πτώσεις ἐπεμ­βάσε­ων καί ἀφορήτων πιέσε­ων τῆς Πο­λι­τείας ἔνα­ντι τῆς Θρη­σκείας/Ἐκκλησίας. Πολ­λές φορές διενεργού­νται "κατά πα­ραγ­γελίαν" προ­σευχές καί δεήσεις γιά διάφο­ρους "ἐχθρούς" εἴτε σέ προ­σω­πικό[2], εἴτε σέ συλ­λο­γικό[3] ἐπίπε­δο, οἱ ὁποῖες μᾶς θυμίζουν τό σχε­τικό μῦθο τοῦ Αἰσώπου "Πατήρ καί θυ­γατέρες" (fable 96, 1), ὅπου ὁ δύσμοι­ρος πατέρας δέν ἤξε­ρε τί νά πα­ρα­καλέσει τό Θεό: νά βρέξει (κάνο­ντας καλό στόν πρῶτο γαμ­βρό του, πού ἦταν κη­πουρός) ἤ νά μή βρέξει (κάνο­ντας καλό στό δεύτε­ρο γαμ­βρό του, πού ἦταν κε­ρα­μο­ποιός). Βέβαια, ὁ Θεός εἶναι ἕνας, ἀλλά μέ ποια­νοῦ τό μέρος τίθε­ται, καί ποιός ἄνθρω­πος γνωρίζει καί ἐκφράζει στή συ­γκε­κριμένη ἱστο­ρική στιγ­μή τό θέλημά Του; Οἱ Ἅγιοι, θά ἀπαντήσουμε. Ὡστόσο, τόσο ἡ "ἁγιο­ποίη­ση", ὅσο καί τά κριτήρια ἁγιότη­τας ἀπο­καλύπτο­νται ἐκ τῶν ὑστέρων. Αὐτό, βέβαια, δέν ση­μαίνει οὔτε ἐφη­συ­χα­σμό καί ὑπο­ταγή στή μοῖρα, οὔτε ὅμως καί πο­λι­τικές αὐθαι­ρεσίες σέ βάρος ἄλλων (γει­το­νικῶν) λαῶν (βλ. Ἰμπε­ρια­λι­σμός). Ἀπό τήν ἄλλη με­ριά, διάφοροι Rasputin συμ­βιβάζο­νται μέ κάθε λογῆς ἀνη­θικότη­τα (δι­κτα­τορίες, χρη­μα­τι­σμούς, ἐκβια­σμούς κ.λπ.). Ἔτσι, ἀφήνουν "τάς ἁμαρ­τίας" ὅσων δέν πρέπει νά τίς ἀφήσουν, καί "κρα­τοῦν" ὅσων δέν πρέπει νά κρατήσουν (Ἰω. 20, 23), ἀπο­δε­κατίζο­ντας "τό ἡδύο­σμον καί τό ἄνη­θον καί τό κύμι­νον", καί ἀφήνο­ντας "τά βαρύτε­ρα τοῦ νόμου, τήν κρίσιν καί τόν ἔλε­ον καί τήν πίστινι" (Ματ­θ. 23, 23). Ἕνα ἀπό τά χα­ρα­κτη­ρι­στικότε­ρα γνωρίσμα­τα τῶν ψευ­δο­προ­φητῶν εἶναι ἡ δια­φθορά (φι­λαρ­γυρία/φι­λο­χρη­ματία· πρβλ. χρι­στο­κα­πη­λεία/χρι­στε­μπορία), ὅπως τό ὑπαινίσσε­ται καί τό ὄνο­μα Balaam (= ἀδηφάγος). Συν­δεόμε­νο μάλι­στα στενά μέ αὐτό, εἶναι τό ἁμάρτη­μα τῆς ἀκο­λασίας (πρβλ. Νι­κο­λα­ϊ­τι­σμό τοῦ Ρασπούτιν), στό ὁποῖο τε­λικά ὑπέπε­σαν οἱ Ἰσρα­ηλίτες καθ' ὑπόδει­ξη τοῦ Βα­λαάμ (βλ. αἵρε­ση τῶν Βα­λα­α­μιτῶν). Ὁ ἀπο­κα­λυμ­μένος ἱστο­ρικά Θεός (YHWH), μέσα στό πα­γκόσμιο σχέδιο τῆς Θ. Πρόνοιας, "οἰκο­νομεῖ", κατά τόν Ἰω. Δα­μα­σκηνό, γιά τά γε­ω­γρα­φικά σύνο­ρα κάθε λα­οῦ (πρβλ. Ἀβραάμ, Μ. Κων­στα­ντῖνος, Μ. Θε­οδόσιος κ.λπ., Δευτ. 32, 8). Ὁμοίως, ὁ Θεός, σύμφω­να μέ τό ἱστο­ρικό συμ­βόλαιό ("Διαθήκη") Του, φρο­ντίζει κάθε ἔθνος (πρβλ. Φα­ραώ/Μω­ϋσῆς, ἑλλη­νική Ἐπανάστα­ση 1821, Ἐξ. 23, 20). Καμ­μιά παγκο­σμιο­ποίη­ση δέν εἶναι ἱκανή νά ἐξα­λείψει τό γένος, τό φῦλο, τή φυλή, τήν οἰκογένεια καί τήν προ­σω­πικότη­τα κάθε ἀνθρώπου, γιατί τότε, ἀλλοίμο­νο, θά με­τα­βλη­θοῦμε ὅλοι σέ ἕναν ἀπρόσω­πο κοι­νω­νικό "πολ­τό" χωρίς ὄνο­μα καί ταυτότητα. Ὡστόσο, ὁ ἀλη­θινός Θεός, προ­κειμένου νά γίνει πι­στευτός, δέν δι­στάζει, καθώς ἀναφέρει ὁ ἱ. Χρυσόστο­μος καί ἄλλοι Πατέρες, νά χρη­σι­μο­ποιεῖ (ὅπως καί στίς πε­ρι­πτώσεις τῆς ἐγγα­στριμύθου τοῦ βα­σι­λιᾶ Σα­ούλ ἤ τῆς πρόρρη­σης τοῦ ἀρχιερέα Κα­ϊάφα) ἀστρολόγους, μάγους, ἱε­ροφάντες, ψευ­δο­προφῆτες καί μάντεις (δηλ. εἰδω­λολάτρες καί ἑτερόδο­ξους), ἐφόσον τό Ἅγιο Πνεῦμα "ὅπου θέλει πνεῖ" (Ἰω. 3, 8). Ὁ "νέος Ἰσραήλ" (Χρι­στός/Ἐκκλησία), ὡς "γένος ἐκλε­κτόν, βασίλειον ἱεράτευ­μα, ἔθνος ἅγιον" (Α' Πέτρ. 2, 9), προ­τυπώνε­ται μέσα ἀπό τήν ἀλη­θινή προ­φη­τεία τοῦ μάντη Βα­λαάμ (ὅπως καί τοῦ Φα­ρι­σαίου νο­μο­διδάσκα­λου Γα­μα­λιήλ), καί ἁπλώνε­ται ἱστο­ρικά σέ ὅλη τήν Οἰκουμένη, ὄχι ὅμως στρα­τιω­τικά (ὅπως ὁ Δαυΐδ), ἀλλά πνευ­μα­τικά, ἐφόσον τό ἀτι­μω­τικό (τῆς κατάρας) ὄργα­νο τοῦ θανάτου (ὁ Σταυρός) ἀπέβη "ἐν Χρι­στῷ" (τοῦ Ἀγγέλου τῆς Δι­καιοσύνης) ὅπλο εὐλογίας "κατά τῶν ἐνα­ντίων" καί δόξα τοῦ κάθε Χρι­στια­νοῦ. Οἱ Χρι­στια­νοί δέν ἔχου­με δι­καίω­μα νά κα­ταρώμε­θα τούς ἐχθρούς μας: "Εὐλο­γεῖτε καί μή κα­ταρᾶσθε" (Ρωμ. 12, 14), "ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὐλο­γεῖτε τούς κα­τα­ρωμένους ὑμᾶς" (Ματ­θ. 5, 44).

 

 



[1] Εἶναι γνω­στό π.χ. ὅτι κατά και­ρούς πολ­λοί καί μεγάλοι πο­λι­τι­κοί ἡγέτες (μηδέ κάποιων Παπῶν ἐξαι­ρουμένων) χρη­σι­μο­ποιοῦσαν Ἀστρολόγους καί μάντεις ὡς προ­σω­πι­κούς των συμ­βούλους. Αὐτοί ἔπαι­ζαν τό ρόλο τῶν σύγχρο­νων ρα­ντάρ ἤ τῆς ση­με­ρινῆς Κα­τα­σκο­πείας καί Δι­πλω­ματίας.

[2] Ὑπάρχουν λ.χ. καί σήμε­ρα Χρι­στιανές, ἰδίως, πού ζη­τοῦν ἀπό τόν ἱερέα νά κα­τα­ρα­σθεῖ π.χ. τή γειτόνισ­σα ἤ τόν Χ ἐχθρό τους.

[3] π.χ. ἀπ' τή μιά οἱ Ἀγγλι­κα­νοί ἱε­ρεῖς δέο­νταν γιά τήν προ­στασία τῶν Ἄγγλων ἀε­ροπόρων στή μάχη γιά τά νη­σιά Falkland, καί ἀπό τήν ἄλλη οἱ Ρω­μαιο­κα­θο­λικοί ἱε­ρεῖς προ­σεύχο­νταν (στόν ἴδιο Θεό;) γιά τή σω­τηρία τῶν Ἀργε­ντινῶν. Ἤ, ἀπ' τή μιά οἱ Προ­τε­στάντες ἱε­ρεῖς δέο­νταν γιά τήν ἐπι­τυχία τῶν πο­λε­μικῶν ἐπι­χειρήσε­ων τῶν Ἀμε­ρι­κανῶν κατά τούς βομ­βαρ­δι­σμούς ἐνα­ντίον τοῦ Ἰράκ ἤ τῆς Σερ­βίας, καί ἀπό τήν ἄλλη οἱ ἰσλα­μι­στές μουλάδες/ἰμάμη­δες ἤ οἱ ὀρθόδο­ξοι Σέρβοι Μο­να­χοί προ­σεύχο­νταν (στόν ἴδιο τό Θεό;) γιά τόν πλη­θυ­σμό τους.



Print-icon 




Πνευματικά δικαιώματα 2009-2013 © «Ρωμηοσύνη»
Επιτρέπεται η αναπαραγωγή του υλικού του ιστοχώρου με προϋπόθεση την αναφορά στην πηγή: «Ρωμηοσύνη» www.romiosini.org.gr

:: Πατριαρχείο Ιεροσολύμων :: Ειδήσεις εκ του Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων :: Σχετικά :: Τελευταία νέα :: Τρέχοντα Προγράμματα :: Ιστορικό Αρχείο της Μ.Κ.Ο. "Ρωμηοσύνη" ::


Login-iconLogin  ForgottenPassword-iconΥπενθύμιση κωδικού 

Αυτή τη στιγμή διαβάζουν την ιστοσελίδα μας 59 επισκέπτες.