Την Δευτέραν, 12ην /25ην Ιανουαρίου 2011, το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων εώρτασε την μνήμην του οσίου Πατρός ημών Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου εις τους εν Ιεροσολύμοις ιερούς ναούς αυτού, κυρίως δε εις την υπ’ αυτού ιδρυθείσαν Ιεράν Μονήν, την φέρουσαν και το όνομα αυτού εις την έρημον της Ιουδαίας, μετά την Βηθλεέμ και το Χωρίον των Ποιμένων, παρά την κώμην Αμπεντήγιε. Η Μονή αύτη ιδρύθη υπό του Αγίου, ότε ούτος ήλθεν εκ της πατρίδος αυτού Μογαριστού της Καππαδοκίας, το 451 μ.Χ. εις την Αγίαν Γην, εις τον τόπον, ο οποίος πιστεύεται ότι περικλείει εν αυτώ και το Σπήλαιον της διανυκτερεύσεως των Μάγων, «…χρηματισθέντων κατ’ όναρ μη ανακάμψαι προς Ηρώδην και δι’ άλλης οδού αναχωρησάντων εις την χώραν αυτών». (Ματθ. 2,12).
Αύτη ελειτούργησεν ως Κοινόβιον ποιμαινόμενον υπό του Αγίου Θεοδοσίου, έχοντος ευλογίαν παρά του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σαλουστίου να αναλάβη την ευθύνην όλων των Κοινοβιακών Μονών της Παλαιστίνης. Είχεν εν αυτή τέσσαρας ναούς και επτακοσίους μοναχούς. Οι μοναχοί είχον στενήν επικοινωνίαν μετά του οσίου, άχρις ου κριθούν κατάλληλοι δια να μεταβούν δι’ άσκησιν εις Λαύρας. Παραλλήλως τη προσευχή είχον και εργόχειρον, εκ του οποίου συνετήρουν ευαγή ιδρύματα, ως πτωχοκομεία και γηροκομεία. Η εργασία ήτο όρος εισδοχής εις την Μονήν κατά το σύνθημα αυτής, «μηδείς ράθυμος εισίτω εν αυτή». Είχε και εκπαιδευτήριον, σχολείον δια τους μοναχούς. Εις αυτήν εις μεταγενεστέρους αιώνας ησκητευσεν ο Άγιος Μόδεστος και ο Άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχαι Ιεροσολύμων.
Φθοράς υποστάσα υπό του χρόνου και των περιοίκων, ανεκαινίσθη εις τα τέλη του 19ου αιώνος υπο του Αγιοταφίτου Μοναχού Λεοντίου, του εκ Κρήτης, εις δε την δεκαετίαν του 1950 υπό του μακαριστού Αγιοταφίτου Αρχιεπισκόπου Μαδάβων Βαρθολομαίου, του εκ Χίου, διατελέσαντος και ηγουμένου αυτής. Μετ’ αυτόν ηγούμενος διετέλεσεν ο μακαριστός Αγιοταφίτης Αρχιμανδρίτης Υάκινθος. Μετ’ αυτόν άχρι του νυν ηγούμενος είναι ο Αγιοταφίτης Αρχιμανδρίτης π. Ιερόθεος, ο οποίος ανεκαίνισεν εις πολλά τον ιερόν ναόν και έκτισε νέαν πτέρυγα της Μονής και επροστάτευσε τας πέριξ γαίας αυτής.
Εις την ιστορικήν ταύτην και μεγάλην Μονήν του Πατριαρχείου ετέλεσε πανηγυρικήν Πατριαρχικήν θ. Λειτουργίαν ο Μακαριώτατος Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος κατά την ως άνω ημέραν της μνήμης του Αγίου, συλλειτουργούντων Αυτώ του Πατριαρχικού Επιτρόπου εν Βηθλεέμ Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Ιορδάνου κ. Θεοφυλάκτου, του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου και του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, -του και εορτάζοντος-, ιερομονάχων και διακόνων, ψαλλούσης της χορωδίας του Πατριαρχείου υπό τον Αρχιμανδρίτην π. Αριστόβουλον και της χορωδίας της κώμης της Μπετζάλλας, ψαλλούσης αραβιστί υπό τον κ. Ιμβραήμ Κάρκαρ και εν κατανύξει εκκλησιαζομένων πολλών αραβοφώνων Ορθοδόξων πιστών εκ της πόλεως της Βηθλεέμ και της κώμης Μπετζάλλας, κυρίως όμως εκ της πλησιοχώρου κώμης του Χωρίου των Ποιμένων προσελθόντων.
Εις το Κοινωνικόν ο Μακαριώτατος εκήρυξε τον θείον λόγον, έχοντα ως έπεται ελληνιστί:
«Κύριε πληρώσαι βουλόμενος, α ώρισας απ’ αιώνος, από πάσης της κτίσεως λειτουργούς του μυστηρίου Σου έλαβες∙ εκ των Αγγέλων τον Γαβριήλ, εκ των ανθρώπων την Παρθένον, εκ των Ουρανών τον Αστέρα και εκ των υδάτων τον Ιορδάνην∙ εν ω το ανόμημα του κόσμου εξήλειψας, Σωτήρ ημών, δόξα Σοι», αναφωνεί ο υμνωδός της Εκκλησίας.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ευλαβείς Χριστιανοί,
Ο σκοπός και η σημασία των ιστορικών και παγκοσμίων γεγονότων, των οποίων την μνήμην εορτάζομεν ετησίως, όπως της Γεννήσεως του Θεού Λόγου του Χριστού εκ της Παρθένου Μαρίας εις Βηθλεέμ και των Αγίων Θεοφανείων, δηλονότι του Βαπτισματος του Υιού του Θεού, του Χριστού, υπό Ιωάννου του Προδρόμου εις τα ύδατα του Ιορδάνου ποταμού, είναι η εξάλειψις του ανομήματος του κόσμου. Η απαλλαγή, με άλλα λόγια, του ανθρώπου εκ της αμαρτίας, η οποία εισήλθεν εις τον κόσμον δια της παρακοής των πρωτοπλάστων, του Αδάμ και της Εύας εις το θέλημα του Θεού. Ώσπερ γαρ λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ώσπερ γαρ δια της παρακοής του ενός ανθρώπου αμαρτωλοί κατεστάθησαν οι πολλοί, ούτω και δια της υπακοής του ενός δίκαιοι κατασταθήσονται οι πολλοί», (Ρωμ. 5,19).
Εξ απείρου αγάπης κινούμενος και βουλόμενος Κύριος ο Θεός και Πατήρ ημών τον καθαρισμόν του ανθρώπου εκ του ρύπου της αμαρτίας, «εν τούτω εστίν η αγάπη, ουχ ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ’ ότι αυτός ηγάπησεν ημάς και απέστειλε τον Υιόν αυτού ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών» κατά τον ευαγγελιστήν Ιωάννην, (Α’ Ιωάν. 4,10). Προς τούτο δε έλαβεν ως λειτουργός του μυστηρίου της θείας και σωτηριώδους αυτού οικονομίας από πάσης της κτίσεως εκ των Αγγέλων τον Γαβριήλ, εκ των ανθρώπων την Παρθένον Μαρίαν, εκ των ουρανών τον αστέρα και εκ των υδάτων τον Ιορδάνην, ως ψάλλει ο υμνωδός.
Έτεροι διακεκριμμένοι λειτουργοί του σωτηριώδους τούτου μυστηρίου ανειδείχθησαν, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο σήμερον τιμώμενος εν αυτώ τω τόπω της ασκήσεως αυτού, Όσιος Πατήρ ημών Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και καθηγητής της ερήμου.
Και ο μεν Ιωάννης ο Βαπτιστής και Πρόδρομος του Χριστού εκήρυττε εν τη ερήμω της Ιουδαίας λέγων, «μετανοείτε ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών, εγώ μεν βαπτίζω υμάς εν ύδατι εις μετάνοιαν. ο δε οπίσω μου ερχόμενος…αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί», (Ματθ. 3,1-11).
Ο δε Πατήρ ημών, Όσιος Θεοδόσιος, καταλιπών τον κόσμον και τα εν κόσμω και εκμιμησάμενος την επί του Ιορδάνου ποταμού τελεσθείσαν γύμνωσιν του Δεσπότου ημών Χριστού και βαπτισθείς δια Πνεύματος Αγίου, του Πνεύματος του Χριστού, εγένετο πολίτης της ερήμου και μάλιστα της Ιουδαίας, κηρύττων και διδάσκων την βασιλείαν των ουρανών. Την βασιλείαν του Θεού, την επί γης εγκαινισθείσαν δια της Εκκλησίας του Χριστού εν τω Σπηλαίω της Βηθλεέμ και εν τω Ιορδάνη ποταμώ πληρωθείσαν δια της φανερώσεως εν είδει περιστεράς, του φωτός πάσης δικαιοσύνης∙ του φωτός της τρισηλίου μιας Θεότητος, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Του τρισηλίου και απροσίτου τούτου θείου φωτός κοινωνός εγένετο και ο Όσιος ημών Θεοδόσιος, ως ανακράζει ο υμνωδός αυτού: «Γνόφον νοητόν, φωτός του θειοτάτου, συ υπεισδύνας, Θεοδόσιε, και πλάκας δακτύλω Θεού εγγραφείσας τη καρδία σου, τα ευσεβείας δόγματα, έφερες τοις φοιτώσι, βίβλον ζωής, παμμακάριστε».
Αυτήν την βίβλον ζωής του παμμακαρίστου Θεοδοσίου προβάλλει σήμερον και η του Χριστού αγία των Ιεροσολύμων Εκκλησία δια της επιτελέσεως της μνήμης αυτού εν τη ιερά και επωνύμω αυτού Μονή, τη γειτνιαζούση τη ιερά και μεγάλη Λαύρα Σάββα του ηγιασμένου και τω ιερώ Κοινοβίω, Μοναστηρίω του Αγίου Θεογνίου, επισκόπου γενομένου της πόλεως Βιτυλίου εν Παλαιστίνη.
Όπως εν ταις ημέραις της επιγείου ασκητικής εν Χριστώ ζωής του Οσίου Θεοδοσίου η ιερά αυτού Κοινοβιακή Μονή ήτο πραγματικώς εν μέσω της ερήμου κατά τον 5ον μ.Χ. αιώνα όασις πνευματικής και σωματικής αναψυχής, ούτω και σήμερον, των αναλογιών τηρουμένω , η επώνυμος Μονή του Αγίου αποτελεί καταφύγιον φιλανθρωπίας και παραμυθίας, αλλά και όασιν του φωτός της αληθείας, ουχί μόνον δια τους Χριστιανούς και εν γένει τους κατοίκους της Αγίας Γης , αλλά και δια πάντας τους εκ των περάτων της Οικουμένης αθρόως προσερχομένους προσκυνητάς.
Δι’ ο και ημείς, αγαπητοί μου, μετά του υμνωδού είπωμεν: «Των σων μεμνημένοι διδαγμάτων, Θεοδόσιε, εν δυσί ταις ουσίαις Χριστόν κυρύττομεν, δύω τας θελήσεις ειδότες τάς φυσικάς και τας ενεργείας και τα αυτεξούσια εν Θεώ τω βαπτισθέντι σαρκί». Μη παύση, όσιε Πάτερ Θεοδόσιε, εφορών τον Χριστεπώνυμον λαόν σου, πρεσβεύων προς Κύριον, τον Θεόν και Σωτήρα ημών, Ιησούν Χριστόν, υπέρ ειρήνης του σύμπαντος κόσμου και υπέρ ειρήνης της περιοχής ημών.
Ναι, αγαπητοί μου, «Σήμερον ο Χριστός εν Ιορδάνη ήλθε βαπτισθήναι. Σήμερον Ιωάννης άπτεται κορυφής του Δεσπότου. Αι Δυνάμεις των ουρανών εξέστησαν το παράδοξον ορώσαι μυστήριον. Η θάλασσα είδε και έφυγεν. Ο Ιορδάνης ιδών ανεστρέφετο. Ημείς δε, οι φωτισθέντες βοώμεν: Δόξα τω φανέντι Θεώ και επί γης οφθέντι και φωτίσαντος τον κόσμον Αμήν».
Μετά την θ. Λειτουργίαν έλαβε χώραν λιτανεία πέριξ του Ναού και του υπογείου παρεκκλησίου των Μάγων, εν ω ο Τάφος του Αγίου Θεοδοσίου, της μητρός αυτού Ευλογίας, της μητρός του Αγίου Σάββα Σοφίας, της μητρός των Αγίων Αναργύρου Θεοδότης και του Αγίου Ιωάννου του Μόσχου, συγγραφέως του Λειμωναρίου.
Μετά την λιτανείαν ηκολούθησε δεξίωσις εις το ηγουμενείον, μετ’ αυτήν δε πλουσία τράπεζα εις τον Μακαριώτατον και πάντας υπό του φιλοξένου ηγουμένου Αρχιμανδρίτου π. Ιεροθέου.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/01/25/2767/