Η εορτή της Κυριακής των Μυροφόρων εωρτάσθη την Κυριακήν, 25ηνΑπριλιου/ 8ην Μαΐου 2011, εις την πόλιν της Ρέμλης, Αρχαίας Αριμαθαίας. Ο λόγος του εορτασμού κατ’ εξοχήν εις την πόλιν της Ρέμλης πρέπει να οφείλεται προφανώς εις το ότι ο ζητήσας το Σώμα του Ιησού από τον Πιλάτον, ευσχήμων βουλευτής Ιωσήφ κατήγετο από την αρχαίαν Αριμαθαίαν, η οποία είναι η σημερινή Ρέμλη.
Η πόλις αύτη, κειμένη σήμερον μεταξύ Λύδδης και Ιόππης -Τελ Αβίβ, αριθμεί περί τους 70.000 κατοίκους, εξ αυτών δε 3.000 χιλιάδες είναι Ελληνορθόδοξοι εις το δόγμα. Ούτοι έχουν ως ενοριακόν ναόν αυτών τον Άγιον Γεώργιον τον Τροπαιοφόρον, ευρισκόμενον εν τη ομωνύμω ταύτη Μονή του Πατριαρχείου, ης ηγούμενος είναι ο δραστήριος Αγιοταφίτης Αρχιμανδρίτης π. Νήφων.
Με κατεύθυνσιν προς την πόλιν ταύτην εξεκίνησε μετά συνοδείας η Α.Θ.Μ. ο Πατήρ ημών και Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος την πρωΐαν της Κυριακής 25ης Απριλίου/ 8ης Μαΐου 2011.
Φθάσας εις την πόλιν της Ρέμλης μετά αυτοκινητικήν πορείαν μίας ώρας ο Μακαριώτατος, εγένετο δεκτός εις την αυλήν του σχολείου της Κοινότητος υπό μικρών κορασίδων ενδεδυμένων ως αι Μυροφόροι και υπό των Προσκόπων, ων τη μουσική συνοδεία έφθασεν εις την είσοδον της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου του Πατριαρχείου.
Ενταύθα προ της εισόδου του Ναού ενεδύθη μανδύαν και ηυλόγησε την είσοδον, ήρξατο των Καταβασιών, «Αναστάσεως ημέρα…» και προεξήρξε της ακολουθίας του Όρθρου μετ’ αρτοκλασίας και της θ. Λειτουργίας, εις την οποίαν πυκνόν το εκκλησίασμα εν ευλαβεία συμετέσχε και ο Αρχιμανδρίτης π. Αριστόβουλος, πρωτοψάλτης του Ναού της Αναστάσεως μετά της χορωδίας της Ρέμλης και αυτής της Λύδδης βοηθούσης συνέψαλλον.
Συλλειτουργοί Αρχιερείς της Α.Θ.Μ. του Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ήσαν ο Ιερώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος Ησύχιος, οι Σεβασμιώτατοι Αρχιεπίσκοποι Ιόππης κ. Δαμασκηνός, Κωνσταντίνης κ. Αρίσταρχος και Θαβωρίου κ. Μεθόδιος και ιερείς.
Εις την Λειτουργίαν παρέστη ο Πρέσβυς της Ελλάδος εις το Τελ-Αβίβ κ. Κυριακός Λουκάκης. Εις το Κοινωνικόν ο Μακαριώτατος εκήρυξε τον θείον Λόγον εις τους πιστούς έχοντα ελληνιστί ως έπεται:
«Οθονίοις ειλήσας, Ιωσήφ το σώμα Σου, Χριστέ, εν μνημείω τω καινώ κατέθετο Σε την σωτηρίαν, νεκρούς δε ως Θεός εξανέστησας».
«Προλαβούσαι τον Όρθρον αι Γυναίκες είδον τον Χριστόν και τοις θείοις Μαθηταίς εβόων, όντως Χριστός ανέστη, δεύτε συν ημίν ανυμνείτε Αυτόν».
Αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί,
Ο θείος της Εκκλησίας μας υμνωδός εξυμνεί τα πρόσωπα εκείνα, τα οποία εγένοντο αψευδείς μάρτυρες της ταφής και της Αναστάσεως του Σωτήρος ημών Χριστού. Ποία δε είναι ταύτα; Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και Νικόδημος ως και αι μαθήτριαι του Χριστο,υ γνωσταί ως Μυροφόροι γυναίκες.
Ο ευαγγελιστής Μάρκος λέγει: «…ελθών Ιωσήφ από Αριμαθαίας», δηλονότι της πόλεως ημών Ρέμλης, «ευσχήμων βουλευτής, ος και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το Σώμα του Ιησού», (Μαρκ. 15, 43). «Και διαγενομένου του Σαββάτου, Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου, και Σαλώμη, ηγόρασαν αρώματα, ίνα ελθούσαι αλείψωσιν Αυτόν», (Μαρκ. 16,1).
Και αι μεν γυναίκες, ως λέγει ο Συναξαριστής, εισί μάρτυρες αψευδείς και πρώται της Αναστάσεως. Ιωσήφ δε και Νικόδημος της ταφής. Δια τούτο ιδιαιτέρως σήμερον, Κυριακή τρίτη από του Πάσχα, η Εκκλησία μας εορτάζει την των Αγίων γυναικών Μυροφόρων εορτήν. Επί πλέον δε ποιείται μνείαν και του εκ Αριμαθαίας Ιωσήφ, ος ην μαθητής κεκρυμμένος. Προς δε και του νυκτερινού μαθητού Νικοδήμου, του γενομένου «αποσυναγώγου».
«Ιωσήφ τον θαυμαστόν», λέγει ο υμνωδός, «ευφημήσωμεν πιστοί συνάμα Νικοδήμω και πισταίς Μυροφόροις ως κηρύκων όντων και αυτών της Αναστάσεως Χριστού».
Το μέγα όντως και κοσμοσωτήριον γεγονός της Αναστάσεως του σεσαρκωμένου Θεού Λόγου και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εκ νεκρών αφ’ ενός εφανέρωσεν εις τους ανθρώπους το φως της αληθείας, αφ’ ετέρου παρέσχε πάσιν ημίν κατά τον υμνωδόν, αφθαρσίαν και ζωήν, φωτισμόν και το μέγα έλεος.
Η Ανάστασις του Χριστού, αγαπητοί μου, είναι αυτή η οποία εξέθεσε την αμαρτίαν και την πλάνην του Πατρός του ψεύδους, του διαβόλου. Η Ανάστασις του Χριστού είναι εκείνη, η οποία έκρινε τον κόσμον, διότι κατήργησε το κράτος του θανάτου και ήνοιξε πλεόν τας πύλας του παραδείσου, δηλαδή της σωτηρίας του ανθρώπου δια της μετανοίας και της ομολογίας του σταυρωθέντος και αναστάντος Χριστού.
«Ητήσατο», λέγει ο υμνωδός, «Ιωσήφ το σώμα του Ιησού και απέθετο εν τω καινώ (καινούργιο) αυτού μνημείω, έδει γαρ Αυτόν εκ τάφου ως εκ παστάδος προελθείν. Ο συντρίψας κράτος θανάτου και ανοίξας πύλας Παραδείσου, ανθρώποις, δόξα Σοι».
Η ταφή και η Ανάστασις του Χριστού παρατείνεται, δηλαδή επαναλαμβάνεται εις τους αιώνας ως πράξις σωτηριώδης εντός της Εκκλησίας, του Σώματος του Χριστού. Αυτό τούτο ακριβώς το γεγονός της ταφής και της εκ νεκρών Αναστάσεως τελεσιουργείται δια την συνανάστασιν ημών, δια της μεταλήψεως των θείων αγίων αχράντων αθανάτων επουρανίων και ζωοποιών Φρικτών του Χριστού Μυστηρίων, της θείας Ευχαριστίας.
«Ουκ έστι τύπος», κατά τον Άγιον Ιωάννην Δαμασκηνόν, «ο άρτος και ο οίνος του Σώματος και του Αίματος του Χριστού -μη γένοιτο-, αλλ’ αυτό το Σώμα του Κυρίου τεθεώμενον, Αυτού του Κυρίου ειπόντος: Τούτό μου εστι ου τύπος του σώματος αλλά «το Σώμα» και ου τύπος του αίματος αλλά «το Αίμα» και προ τούτου τοις Ιουδαίοις ότι, «ει μη φάγητε την σάρκα του Υιού του ανθρώπο, ουκ έχετε ζωήν αιώνιον. Η γαρ Σαρξ Μου αληθής εστι βρώσις και το Αίμα μου αληθής εστι πόσις» και πάλιν: «ο τρώγων Με ζήσεται και αλλαχού λέγει: Άνθρακα είδεν Ησαΐας, άνθραξ δε ξύλον λιτόν ουκ έστιν αλλ’ ηνωμένον πυρί ούτως και ο άρτος της κοινωνίας ουκ άρτος λιτός εστίν αλλ’ ηνωμένος θεότητι, σώμα δε ηνωμένον θεότητι ου μία φύσίς εστιν αλλά μία μεν του σώματος της δε ηνωμένης αυτώ θεότητος ετέρα, ώστε το συναμφότερον ου μία φύσις, αλλά δύο».
Ο Αναστάς εκ νεκρών, Χριστός ο αληθινός Θεός, αγαπητοί μου, είναι παρών μυστικώς και θεϊκώς εν τω καινώ μνήματι της τραπέζης της θείας Ευχαριστίας. Ο Χριστός μας καλεί να γίνωμεν κοινωνοί της χαράς της Αναστάσεως Αυτού. Αυτής ακριβώς της αναστασίμου χαράς μετέλαβον και οι σήμερον τιμώμενοι μαθηταί του Χριστού, Ιωσήφ και Νικόδημος, εν αυτώ τούτω τω τόπω της ιδιαιτέρας αυτών πατρίδος. Αυτής της χαράς του μυστικού Αδάμ, του Αναστάντος Χριστού, εγένοντο κοινωνοί και αι μυροφόροι γυναίκες, αι οποίαι προσέδραμον εις τον τάφον του Χριστού μετά φόβου, αλλά και πόθου διακαούς.
Δεύτε, λοιπόν, και ημείς συν αυτοίς προσέλθωμεν μετά φόβου και πόθου διακαούς και προσπέσωμεν και προσκυνήσωμεν την Ανάστασιν του Σωτήρος ημών Χριστού, συγχωρούντες αλλήλους, ίνα ευφρανθώμεν συμψάλλοντες μετά του υμνωδού και λέγοντες: «Πάσχα το τερπνόν. Πάσχα Κυρίου Πάσχα. Πάσχα Πανσεβάσμιον ημίν ανέτειλεν. Πάσχα εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα, ω Πάσχα λύτρον λύπης και γαρ εκ τάφου σήμερο,ν ώσπερ εκ παστού εκλάμψας Χριστός τα γύναια χαράς έπλησε λέγων. Κηρύξατε Αποστόλοις.
Χριστός Ανέστη».
Την θείαν Λειτουργίαν ηκολούθησε λιτανεία τρις πέριξ του Ναού.
Μετά ταύτην η Πατριαρχική Συνοδεία ήλθεν εις την συνεχομένην τω Ιερώ Ναώ αίθουσαν δεξιώσεων. Ενταύθα, διαρκούσης της δια γλυκισμάτων φιλοξενίας, ο ηγούμενος Αρχιμανδρίτης π. Νήφων προσεφώνησε τον Μακαριώτατον, ευχαριστών Αυτώ δια την απ’ αρχής της εκλογής Αυτού ηθικήν και υλικήν βοήθειαν προς την Κοινότητα της Ρέμλης και υπεγράμμισε την σημασίαν του σώματος του Χριστού της Εκκλησίας, δια την ζωήν ημών. Ιδιαιτέρως ετόνισε ο π. Νήφων την ανάγκην υποστηρίξεως υπό της Εκκλησίας της νεολαίας, ως εχούσης μεγαλυτέραν ανάγκην ενισχύσεως. Προς τούτο ίδρυσεν εις την Κοινότητα της Ρέμλης «Σύλλογον Νεότητος» με το όνομα «Οι φύλακες του Αγίου Τάφου». Εις τα μέλη του Συλλόγου τούτου της Νεολαίας έδωσεν ο Μακαριώτατος αργυρούν σύμβολον με το σήμα των Φυλάκων Τάφου.
Ωσαύτως ωμίλησεν και ο Πρόεδρος της Τζαμαΐγιε, Πρόεδρος της Κοινότητος κ. Μισιέλ Κσιέρ, υπογραμμίζων την δύναμιν της συγγνώμης δια την συνύπαρξιν και συμβίωσιν ημών εν ειρήνη και αγάπη εντός της Εκκλησίας και της κοινωνίας ως δια τας αόκνους προσπαθείας του ηγουμένου π. Νήφωνος δια την οικοδομήν και το όφελος της Ορθοδόξου Κοινότητος, παρά την φοίτησιν αυτού εις την Νομικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου του Τελ -Αβίβ, την οποίαν προσεχώς επιτυχώς περατώνει.
Τη εισηγήσει του Προέδρου των Προσκόπων του Ισραήλ Νεεμάν Σχάδε, ο Μακαριώτατος εχορήγησεν ειδικόν μετάλλιον εις δύο μέλη υπηρετήσαντα επί 25ετιαν εις το Σώμα των Προσκόπων.
Επί τούτοις ηκολούθησεν ο Πολυχρονισμός, ο Μακαριώτατος ηυλόγησε τους πιστούς και εν συνεχεία ηκολούθησε τράπεζα παρατεθείσα υπό του ηγουμένου Αρχιμανδρίτου π. Νήφωνος.
Προ της αναχωρήσεως Αυτού ο Μακαριώτατος επεσκέφθη το έναντι του Μοναστηρίου σχολείον, Νηπιαγωγείον, Δημοτικόν, Γυμνάσιον και Λύκειον της εν Ρέμλη αραβοφώνου Ελληνορθοδόξου Κοινότητος.
Εκ της Αρχιγραμματείας
Η πρωτότυπη είδηση σε πολυτονική γραφή με τις συνοδευτικές φωτογραφίες βρίσκεται στην Πύλη ειδησεογραφίας του Πατριαρχείου στον σύνδεσμο http://www.jp-newsgate.net/gr/2011/05/08/3356/